Gezi Parki Guncesi

May 21, 2010 by Tayfun    No Comments    Posted under: Genel

Hic basiniza, bahsetceginiz konuya hakim olupta kelimeleri bir turlu toplayamadiniz durumlardan birisi geldi mi diye insanlik disi bir soru sormayacagim elbette, zira her insan hayatinda en az 10 kere boyle bir durumda. Iste bu oyle bir gunce.

Neyden bahsedecegimi bildigim halde bir ekrana bir de su anda oturmakta oldugum cafe’den bogaza bakislar atiyorum. Ve dusunuyorum, “acaba soyle olsa, boyle gitse ve boyle gelse” . Yabaniligimden olsa gerek bazi durumlarda insanlardan ardima bakmadan kacmak geliyor icimden. Bunu buna mi baglamam gerek yoksa, bir kac zaman once yasadigim bir kac olayin getirisi mi bilemiyorum… Lakin, insanlara gercekte neler hissettigimi ya da dusundugumu soylerken cekiniyorum artik.

Kulaklarimdan gitmeyen bir kac soz mevcut; “beni hayal kirikligina ugrattin…” gibi. Evet bunu soyleyen insan’a da durust davranmistim. Simdi ise ayni cumleleri duymaktan korktugumun farkindayim. Insanlarin soylediklerini cok fazla dikkate almayan ben, “neler oluyor bana” sorusunu cok sik sarf etmeye basladigimi fark ettim. Hayir efendim, ben insan kaybetmekten artik korkmuyorum.

Sevgili annemin su sozune inanmazdim; “insanlar birbirlerinin hayatinda rollere sahiptir pasam, ve bir gun bu roller son bulur. Bunlari saygiyla ve mutlulukla anmalisin ki, bir sonraki rol sahibine tum kalbinle acilabilesin.”  Ta ki, pamuk annemi o metal masada gorene kadar dusuncem “madem giriyor, madem arkadasim, dostum, sevgilim kisacasi benden bir parca oluyor ne akla hizmet gidiyor” yonundeydi. Tabi uzerine Kucuk Prens‘in Tilki ile olan diyaloglarini tekrar okuyup anlayana kadar *.

Degisiyorum, her gecen gun bir miktar daha hem de. Ama belirli insanlara karsi. Hatta iclerinden bir tanesi, bir takim kisilere duygudum ofkeyi “guc” olarak yorumluyorken, bu soze karsi irite ile bakiyorum. Keske, ben de senin gibi yufka yurekli olabilseydim demek isteyipte diyemedigimin farkinda mi onu cok merak ediyorum. Ya da ayni kisiye, yaptigim butun hatalari, kirdigim kalpleri, yiktigim kisileri, sebepsiz yere yaptigim aptalliklari kisacasi, butun kotu taraflarimi anlatmak istedigimin. Neden bilmiyorum ancak, beni tam olarak simdiki halimle degil de, daha onceki yaptiklarimla da tanimasini istiyorum. Bir nevi gunah cikartmak istiyorum. Soz ayni kisi uzerinde donup dolasabilir elbette. Bilmiyorum neden, ama oyle. Belkide kendime bile soyleyemedigim seyler vardir, ki tekrar “hayal kirikligina ugrattin” sozunu duymamak icin bastiriyorumdur. Sanirim en buyuk ozelligimi kaybediyorum, “kendi kafasindakilere gore hareket etmek”. Garip duygular, sorular, dusunceler. Dedim ya bugun dusunce gecesi. Insanlara “bana karsi cesur olun, kolay kolay alinmam” diyen ben bunu yapiyorsam, kim bilir onlarin ne kadar gercekci nedenleri vardir. Ve kizginligimin nedeninin bu oldugunu fark ettim. Manipule edilmis olmamin, beni degistirmelerinin ofkesi bu.  Tekrardan kaybetmekten korkmamaya baslamaliyim, ben olmaliyim.

Kendimi toparlamam lazim, evet.

An itibaribiyle, sevgili kaba etlerim donmakta. Sanirim yavsa yavas evime dogru yol alsam hic fena olmayacak. Guzel sehir Istanbul vesselam. Hele bir de dusunecek seyler ve kisiler varsa hayatinizda. Mektubuma burada son verirkene; bir dakika doktor bey geliyorum, mektubuma burada son verirkene, sizlere Breaking Benjamin – Dairy of Jane ile veda ediyorum;

Something’s getting in the way.
Something’s just about to break.
I will try to find my place in the diary of Jane.
So tell me how it should be.

Evet bulacagim!

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!